Bilimsel Çalışmalar Atlası

Yüksek riskli rektum kanserinde TNT’nin gelişimini sağlayan temel çalışmalardan biridir; ancak uzun dönem lokal kontrol bulguları mutlaka birlikte sunulmalıdır.

Uygun ve yoğun kemoterapiyi tolere edebilecek hastalarda indüksiyon temelli TNT’nin uzun dönem yararını destekler.

Konsolidasyon yaklaşımı organ koruma açısından avantaj sağlayabilir. DFS sonuçlarının benzer olması, her hasta için organ koruma garantisi anlamına gelmez.

Uygun seçilmiş hasta grubunda radyoterapinin rutin kullanımının azaltılabileceğini göstermiştir.

Organ koruma öncelikliyse CRT sonrası konsolidasyon sıralaması tercih gerekçesini güçlendirir; DFS eşdeğerliği açık okunmalıdır.

Seçilmiş hastalarda kısa RT + kemoterapi yaklaşımının uzun CRT’ye non-inferior alternatif olarak değerlendirilmesini destekler.

Modern TNT çalışmalarının öncül bağlamını sağlar; sabit cT3/cT4 popülasyonda kısa RT+konsolidasyon, uzun CRT’ye R0 açısından üstün değildir.

Lokal eksizyonun organ koruma yaklaşımındaki yerini gösterir; bütün T2–T3 rektum kanserlerinde TME’nin yerini aldığı anlamına gelmez.

MR yanıtına göre yoğunlaştırma veya uyarlama fikrinin klinik çerçevesini güçlendirir; standart TNT protokolü değildir.

Yanıt temelli organ koruma açısından önemli ve güncel bir çalışmadır.

Biyobelirteç temelli organ koruma yaklaşımında dönüm noktasıdır. Hekim onayı 2026-10-29: altın yıldız (PARADIGM_CHANGING). AZUR-1 doğrulayıcı klinik kilometre taşı olarak çapraz bağlanır — ikinci yıldız değildir.

Organ koruma potansiyelini güçlendirdi; MSK öncü kaydının genişletilmiş halkasıdır — bağımsız altın yıldız değildir.

Hekim onayı 2026-10-29: klinik kilometre taşı (bağımsız altın yıldız yok). Uluslararası doğrulayıcı kanıt + FDA hızlandırılmış onay (ABD); uzun dönem doğrulama sürüyor (PMR: tamamlanma Eki 2029, nihai rapor Tem 2030). MSK öncü kohorta çapraz bağlıdır.

Preoperatif CRT’nin standartlaşmasına temel oluşturur.

Kısa süreli preoperatif RT’nin lokal kontrol bağlamındaki yerini güçlendirir.

TME kalitesi + kısa RT tartışmasının temel taşlarından biridir.

Deneyimli merkezlerde laparoskopik yaklaşımın onkolojik bağlamını destekler.

Patolojik kalite sonlanımlarının klinik yorumda ayrı tutulması gerektiğini gösterir.

Minimal invaziv cerrahinin patolojik kalite açısından ayrı kanıt kartı olarak okunmasını sağlar.

Dönüşüm, onkoloji ve fonksiyonel sonuçların birlikte okunması gerektiğini hatırlatır.

Oksaliplatin içeren adjuvan tedavilerin, özellikle uygun evre III kolon kanseri hastalarında standart yaklaşım haline gelmesine katkıda bulundu.

Oksaliplatinin adjuvan tedavide hastalıksız sağkalım yararını destekledi.

Tedavi süresinin tüm hastalara aynı şekilde uygulanması yerine T/N evresi, rejim ve nöropati riski temelinde bireyselleştirilmesini güçlendirdi.

Tedavi süresi kararı verilirken yalnızca nüks riskinin değil, uzun süreli nöropati ve yaşam kalitesinin de hesaba katılmasını destekledi.

Moleküler rezidüel hastalık değerlendirmesinin tedavi kararlarını kişiselleştirmedeki potansiyelini gösterdi.

dMMR kolon kanserinde neoadjuvan immünoterapinin yüksek etkinliğini gösteren önemli kanıtlardan biridir.

MSI-H/dMMR metastatik kolorektal kanserde birinci basamak immünoterapinin yerleşmesinde temel çalışmalardan biridir.

Evre III dMMR kolon kanserinde adjuvan immünoterapi eklenmesinin hastalıksız sağkalım yararını gösterdi. FDA onayı — 8 Ekim 2026 (ABD): atezolizumab + fluoropirimidin/oksaliplatin (olağan onay, hızlandırılmış değil). Hekim onayı 2026-10-29: altın yıldız.

Seçilmiş lokal ileri kolon kanserlerinde neoadjuvan kemoterapi seçeneğini destekledi.

dMMR/MSI-H metastatik kolorektal kanserde immünoterapi stratejilerinin gelişimine katkıda bulundu.

FOxTROT öncesi dönemde neoadjuvan tedavinin uygulanabilirliğine ilişkin kanıt sağladı.

Evre II hastalarda kemoterapi kararının mutlak yarar ve toksisite dengesiyle değerlendirilmesini destekledi.

Negatif çalışmaların da klinik uygulama için önemli olduğunu gösteren örnektir.

Perioperatif kemoterapinin önemini gösteren temel çalışmalardan biri oldu.

Uygun rezektabl mide ve gastroözofageal bileşke adenokarsinomlarında FLOT’un önemli bir standart haline gelmesini sağladı.

Perioperatif FLOT’a durvalumab eklenmesinin EFS ve nihai OS yararını gösteren faz III; perioperatif IO dönemini kurdu.

Her rezektabl mide kanserine rutin preoperatif radyoterapi eklenmesini desteklemedi.

Tedavinin ameliyat öncesi ve sonrası dağılımına ilişkin önemli kanıt sağladı.

Özellikle D2 cerrahi sonrası adjuvan kemoterapi stratejilerinin gelişimine katkıda bulundu.

Doğu Asya’da adjuvan tedavinin gelişiminde belirleyici oldu.

Semptom kontrolü veya özel endikasyonlar dışında metastatik hastalıkta rutin primer tümör rezeksiyonunun yararını sorgulattı.

HER2 testinin ve hedefe yönelik tedavinin önemini gösterdi.

İleri HER2 negatif üst GI adenokarsinomunda 1L nivolumab + KT’yi (özellikle CPS ≥5) standart seçeneklerden biri haline getirdi.

İleri evre mide kanserinde immünoterapi seçeneklerini genişletti.

CLDN18.2’yi önemli bir tedavi biyobelirteci haline getirdi.

SPOTLIGHT ile birlikte CLDN18.2 hedefli tedavinin kanıtlarını güçlendirdi.

HER2 hedefli antikor-ilaç konjugatlarının önemini ortaya koydu.

Önceki HER2 tedavisi sonrasında hedefli tedavi stratejilerine ek kanıt sağladı.

Ameliyat edilebilen yemek borusu ve gastroözofageal bileşke kanserlerinde ameliyat öncesi kemoradyoterapiyi dünya genelinde standart seçeneklerden biri haline getirdi.

Yemek borusu adenokarsinomunda perioperatif FLOT ile CROSS arasındaki seçimde FLOT lehine güçlü, doğrudan karşılaştırmalı kanıt sağladı.

Ameliyat öncesi kemoradyoterapi sonrası tümör artığı kalan hastalarda adjuvan nivolumabı DFS temelli standart bir seçenek haline getirdi.

Skuamöz hücreli yemek borusu kanserinde ameliyat öncesi kemoradyoterapinin değerini destekleyen önemli randomize kanıt sağladı.

Japonya’da genel durumu uygun hastalarda ameliyat öncesi üçlü kemoterapinin yeni standart olabileceğini gösterdi. Kemoradyoterapi kolu ikili kemoterapiyi anlamlı olarak geçemedi.

İleri evre yemek borusu kanserinde birinci basamak kemoterapiye immünoterapi eklenmesini standart seçeneklerden biri haline getirdi.

İleri evre skuamöz hücreli yemek borusu kanserinde birinci basamakta hem nivolumab + kemoterapi hem nivolumab + ipilimumab seçeneklerini desteklemiştir.

Definitif kemoradyoterapiye pembrolizumab eklenmesinin olaysız sağkalımı iyileştirmediğini gösteren negatif ara analiz.

Ameliyat sonrası sistemik tedavinin temel kanıtlarından biri oldu.

Adjuvan kombinasyon tedavisinin yararını gösterdi.

Performans durumu uygun hastalarda adjuvan mFOLFIRINOX’u önemli bir standart haline getirdi.

Negatif primer sonlanım ile sonraki analizlerin ayrı yorumlanması gerektiğini gösterdi.

Ameliyat öncesi tedavi stratejilerinin önemini destekledi.

Tedavi yoğunluğunun tek başına üstünlük garantisi olmadığını ortaya koydu.

Rezektabl ve borderline rezektabl hastalığın aynı şekilde yönetilmemesi gerektiğini vurguladı.

Borderline rezektabl hastalıkta önce sistemik tedavi yaklaşımını destekleyen kanıtlardan biridir.

Borderline rezektabl hastalıkta radyoterapi eklenmesinin otomatik olarak daha iyi sonuç vermediğini gösterdi.

Lokal kontrol ile genel sağkalımın aynı sonlanım olmadığını gösterdi.

Germline BRCA testinin tedavi seçimindeki önemini artırdı.

Metastatik hastalıkta yeni bir birinci basamak kombinasyon seçeneğini destekledi.

Önceden tedavi almış metastatik PDAC’de RAS hedefli tedavinin OS’yi iyileştirebildiğini gösterdi. Daraxonrasib (Rasonque), 26 Ağustos 2026’da ABD FDA tarafından belirli metastatik pankreas adenokarsinomu grupları için onaylandı. Türkiye ruhsat/erişim ayrı değerlendirilir.

MTAP kayıplı PDAC’de çift hedefli (PRMT5 + RAS) yaklaşımın potansiyelini gösterir. Standart tedavi veya kemoterapi üstünlüğü kanıtı değildir; daha büyük randomize çalışmalar planlanmaktadır.

Seçilmiş hastalarda tamamlayıcı aksiller diseksiyonun azaltılmasını sağladı.

Sentinel nod patoloji bilgisinin adjuvan tedavi kararını değiştirmeyeceği uygun hastalarda aksiller cerrahinin atlanabileceğini destekledi.

Uygun erken evre hastalarda aksiller cerrahinin daha da azaltılabileceğini gösterdi.

Yüksek riskli erken evre üçlü negatif meme kanserinde perioperatif immünoterapinin önemini gösterdi.

Uygun hastalarda meme koruyucu cerrahi ve radyoterapi, mastektomiye alternatif haline geldi.

Uygun hastalarda aksiller radyoterapi, daha az lenfödemle bölgesel kontrol sağlayabilen bir alternatiftir.

Özellikle 50 yaş üzerindeki, orta düzey genomik riskli birçok hastada kemoterapinin atlanmasını destekledi.

Kemoterapi kararında menopoz durumu ve genomik riskin birlikte değerlendirilmesini güçlendirdi.

Kalıtsal BRCA mutasyonu bulunan yüksek riskli hastalarda adjuvan PARP inhibitörünün önemini gösterdi.

Seçilmiş yüksek riskli, nod pozitif hastalarda adjuvan CDK4/6 inhibitörü kullanımını destekler.

Uygun evre II–III hastalarda, bazı yüksek riskli nod negatif olgular dahil, adjuvan CDK4/6 inhibisyonunu destekler.

Neoadjuvan tedavi sonrası rezidüel invaziv HER2 pozitif hastalıkta adjuvan T-DM1 kullanımını destekleyen temel çalışmadır.

Halsted radikal mastektomisinin her hastaya rutin uygulanmasının bilimsel temelini sorgulayan tarihsel çalışmalardandır.

Uygun evre I–II hastalarda meme koruyucu cerrahinin uzun dönem onkolojik geçerliliğini destekledi.

Sentinel nodda en fazla 2 mm mikrometastaz bulunan uygun hastalarda aksiller diseksiyonun atlanmasını destekledi.

Düşük riskli, ileri yaş hastalarda endokrin tedavi planlandığında radyoterapinin atlanması ortak kararla değerlendirilebilir.

Seçilmiş hastalarda radyoterapinin atlanabileceğini, ancak lokal kontrol açısından önemli bir bedeli olduğunu ortaya koydu.

Klinik risk ile genomik riskin birlikte değerlendirilmesini ve seçilmiş hastalarda kemoterapinin azaltılmasını destekledi.

Uygun hastalarda aksiller diseksiyonun azaltılmasını destekleyen kanıtı genişletti.

Sonuçlandığında aksiller tedavinin daha ileri düzeyde azaltılması açısından önemli olabilir. Şimdilik standart tedaviyi değiştirdiği iddia edilmemelidir.

Progresyonsuz sağkalım veya genel sağkalımda anlamlı üstünlük gösterilmedi. Bu nedenle lokal ablasyonun her oligometastatik hastaya rutin önerilmesi desteklenmiyor.

Sentinel nodu pozitif olsa bile herkeste hemen tamamlayıcı geniş diseksiyon, bu çalışmada melanom ilişkili sağkalımı uzatmadı. Bölgesel kontrol diseksiyonla daha iyiydi; buna karşılık lenfödem artıyordu. İzlem sırasında gerekirse terapötik diseksiyon hâlâ yapılabilir.

Bu Avrupa çalışması da rutin tamamlayıcı diseksiyonu desteklemedi.

Ameliyat sonrası pembrolizumab, yüksek riskli evre III’de hastalığın geri gelmeden ve uzak metastaz olmadan geçen süreyi uzattı. Bu, kanıtlanmış genel sağkalım üstünlüğü demek değildir.

Ameliyat sonrası nivolumab, yüksek doz ipilimumaba göre hastalığın geri gelmesini daha iyi geciktirdi ve daha az ağır yan etki yaptı; yaşam süresi farkı anlamlı bulunmadı.

Bazı yüksek riskli evre II hastalarda ameliyat sonrası pembrolizumab, uzak metastaz olmadan geçen süreyi uzattı.

Yüksek riskli evre II’de nivolumab da nüksü geciktirebilir; yaşam süresi verisi henüz olgun değildir.

Bazı hastalarda ilaca ameliyattan önce başlamak, yalnızca ameliyattan sonra vermeye göre hastalığın kontrolünü iyileştirebilir.

Belirgin lenf nodu tutulumu olan uygun hastalarda ameliyattan önce ipilimumab + nivolumab, olaysız geçen süreyi uzattı; iki yılda da bu üstünlük sürdü. Ağır bağışıklık yan etkileri neoadjuvan grupta daha sıktı. Bu, genel sağkalımın kesin uzadığı anlamına gelmez.

BRAF mutasyonu olan ameliyat edilmiş evre III’de dabrafenib + trametinib, nüksüz ve uzak metastazsız süreyi uzattı. Genel yaşam süresi farkı tüm hastalarda istatistiksel eşiği geçmedi.

İleri melanomda nivolumab içeren tedaviler, yalnız ipilimumaba göre uzun dönemde daha fazla kişinin yaşamasını sağladı. İki ilaç birlikte kullanıldığında yan etki riski daha yüksektir.

Seçilmiş küçük HCC’lerde rezeksiyonun RFA’ya üstünlüğü gösterilemedi. Tedavi seçimi tümör yeri, rezerv ve hasta durumuna bağlıdır.

Sorafenibin küratif tedavi sonrası rutin adjuvan kullanımını desteklemedi.

Güncel kanıtlar rutin adjuvan atezolizumab + bevacizumab kullanımını desteklemiyor.

İleri evre HCC’de sistemik tedaviyle OS yararı gösteren tarihsel dönüm noktasıdır.

Sorafenibin sağkalım yararını farklı coğrafi/klinik özelliklerde destekledi.

Lenvatinib, uygun ileri evre HCC’de birinci basamak alternatiflerinden biri haline geldi.

İleri HCC’de IO + anti-VEGF kombinasyonunun önemli bir birinci basamak seçenek olmasını sağladı.

Anti-CTLA-4 + anti-PD-L1, ileri HCC’de başka bir birinci basamak seçenek oluşturdu.

İleri HCC’de çift immün kontrol noktası inhibisyonunun birinci basamak etkinliğini destekledi.

Lokal-bölgesel tedavinin sistemik tedaviyle birleştirilmesinin hastalık kontrolünü iyileştirebileceğini gösterdi.

Orta evre TACE adayı HCC’de kombine lokal + sistemik tedavinin potansiyelini gösterdi.

Sorafenib sonrası ikinci basamakta sağkalım yararı gösterdi.

Önceden tedavi almış ileri HCC’de ek bir hedefe yönelik seçenek sağladı.

Seçilmiş unresectable HCC’de TACE’nin temel yöntemlerden biri olmasını destekledi.

DEB-TACE’nin bazı güvenlik/tolerabilite avantajları olabileceğini düşündürdü; bütün hastalarda üstün etkinlik gösterdiği söylenemez.

Adjuvan kapesitabinin yaygın referans tedavi olarak benimsenmesinde temel çalışma.

Adjuvan gemsitabinin tek başına rutin kullanımını desteklemedi.

GEMOX’un adjuvan standart olarak kullanılmasını desteklemedi.

Adjuvan S-1 için sağkalım yararı gösterdi (Japon veri).

GemCis’i ileri biliyer kanserlerde temel kemoterapi rejimi haline getirdi.

İleri biliyer kanserde IO + kemoterapi kombinasyonunun önemli 1L seçenek olmasını sağladı.

İleri biliyer kanserde 1L IO seçeneklerini genişletti.

İkinci basamak FOLFOX için randomize OS kanıtı oluşturdu.

IDH1 mutasyonunun tedavi seçiminde kullanılabileceğini gösterdi.

FGFR2 moleküler testinin klinik önemini gösterdi.

FGFR2 hedefli seçenekleri genişletti.

FGFR2 inhibitörü naif seçilmiş hastalarda yeni nesil FGFR2 hedefli seçenek için tek kollu etkinlik kanıtı.

HER2 hedefli tedavinin biliyer kanserdeki önemini gösterdi.

HER2 hedefli kombinasyonların araştırılmasını destekledi.

BILCAP sonrası aktif–aktif adjuvan karşılaştırmanın en büyük kanıtı; GemCis’i adjuvan standart yapmadı.

Uygun hastalarda görülebilir tümörleri çıkaran ameliyat (CRS) temeldir. Bu çalışmada ameliyata eklenen kısa süreli oksaliplatin HIPEC yaşam süresini uzatmadı; ciddi komplikasyonlar daha sıktı.

Seçilmiş yumurtalık kanseri hastalarında ameliyat öncesi kemoterapiden sonra yapılan temizlik ameliyatına sisplatinli HIPEC eklenmesi, hastalığın geri gelmesini geciktirdi ve yaşam süresini uzattı.

Yüksek riskli kolon kanserinde “önleyici” HIPEC, bu çalışmada karın zarı nüksünü anlamlı azaltmadı.

Yüksek risk sonrası “planlı ikinci ameliyat + HIPEC”, bu çalışmada hastalığı daha uzun süre uzak tutmadı; ameliyat komplikasyonu sıktı.

Mide kaynaklı karın zarı yayılımında HIPEC eklemek, bu randomize çalışmada yaşam süresini uzatmadı. Bazı ara ölçütlerde fark görüldü; bunlar yaşam süresi değildir.

Seçilmiş hastalarda HIPEC’li ameliyatın daha iyi göründüğü kayıtlar vardır; bu, rastgele atanmış bir çalışma değildir ve herkese aynı sonucu garanti etmez.

İlk büyük temizlik ameliyatı sırasında HIPEC’in yararı ayrı bir çalışmada araştırılıyor; sonuçlar netleşmeden kesin hüküm verilmez.

Seçilmiş, platin duyarlı ilk nüks over kanseri hastalarında, tam sitoredüksiyon mümkünse HIPEC sağkalımı uzatabilir. Ancak ciddi yan etki riski daha yüksektir ve bu yaklaşım henüz her hasta için standart değildir.

Yaygın GIST’te imatinib adlı hedef ilaç, birçok hastada tümörü küçülttü veya kontrol altına aldı; bu hastalıkta ilaç dönemini başlattı.

Uygun hastalarda ameliyat sonrası bir yıl imatinib, hastalığın erken geri gelmesini belirgin azalttı.

Yüksek riskli GIST’te ameliyat sonrası imatinibi üç yıl kullanmak, bir yıla göre hem nüksü hem uzun dönemde yaşamı daha iyi tuttu.

İki yıllık imatinib nüksü azalttı ama çalışmanın ana uzun dönem hedefi istatistiksel olarak karşılanmadı; üç yıllık kanıt ayrıca okunur.

Çok yüksek riskli bazı hastalarda üç yıldan sonra imatinibe üç yıl daha devam etmek nüksü azalttı; yaşam süresi farkı henüz netleşmedi.

Yaygın GIST’te ilaç tümörü kontrol ederken keyfi kesmek, hastalığın yeniden ilerlemesini hızlandırabilir.

İmatinib dozu herkese aynı değildir; bazı mutasyon tiplerinde daha yüksek doz konuşulabilir.

İmatinib artık işe yaramadığında sunitinib, hastalığın ilerlemesini belirgin geciktirdi.

Önceki iki hedef ilaçtan sonra regorafenib, hastalığın ilerlemesini geciktirdi.

Birçok hedef ilaçtan sonra ripretinib, hastalığın ilerlemesini geciktirdi.

Belirli bir gen değişikliğinde (PDGFRA D842V) avapritinib çoğu hastada tümörü küçülttü; bu, tüm GIST’ler için aynı ilaç demek değildir.

İmatinib sonrası ripretinib, sunitinibe göre hastalığı daha uzun kontrol ettiğini bu ana ölçütte kanıtlamadı.

İnce bağırsak kaynaklı NET’te aylık oktreotid iğnesi, hastalığın ilerlemesini geciktirdi; yaşam süresi farkı bu küçük çalışmada netleşmedi.

Seçilmiş, reseptörü pozitif bağırsak/pankreas NET’lerinde lanreotid, hastalığın ilerlemesini belirgin geciktirdi.

İlerlemiş midgut NET’te radyoaktif peptid tedavi, hastalığın ilerlemesini belirgin geciktirdi; nihai yaşam süresi üstünlüğü bu çalışmada kanıtlanmadı.

Seçilmiş, reseptörü pozitif ve belirli Ki-67 aralığındaki hastalarda ilk basamak radyoaktif peptid tedavi, ilerlemeyi geciktirdi; bu sonuç her NET’e taşınmaz ve yaşam süresi henüz netleşmedi.

Pankreas kaynaklı NET’te everolimus, hastalığın ilerlemesini belirgin geciktirdi; yaşam süresi üstünlüğü bu çalışmada kanıtlanmış sayılmaz.

Akciğer veya bağırsak kaynaklı, hormon belirtisi olmayan NET’te everolimus ilerlemeyi geciktirdi; bu, pankreas NET çalışması değildir.

Pankreas NET’inde sunitinib ilerlemeyi geciktirdi; yan etkiler ve yaşam süresi belirsizliği birlikte konuşulur.

Daha önce tedavi almış pankreatik veya ekstrapankreatik NET’te kabozantinib ilerlemeyi geciktirdi; ciddi yan etkiler daha sıktı ve yaşam süresi üstünlüğü gösterilmedi.

Pankreas NET’inde CapTem bazı analizlerde ilerlemeyi geciktirdi; sonuçlar faz III kadar kesin değildir.

Hangi tedavinin önce verileceği, bu çalışmada ilerlemeyi belirgin değiştirmedi; tümör küçültme ihtiyacında kemoterapi daha sık yanıt verdi.

Seçilmiş reseptör pozitif GEP-NET’te edotreotid adlı radyoaktif tedavi, everolimusa göre ilerlemeyi geciktirdi; bu, NETTER’deki Dotatate ile aynı ilaç değildir ve yıldız onayı bekler.

Seçilmiş düşük riskli DTC’de rutin düşük doz RAI’nin zorunlu olmadığına dair güçlü randomize kanıt; 2025 ATA de-eskalasyon çerçevesiyle uyumlu okunur.

ESTIMABL2’ye ek UK randomize kanıt; düşük riskte RAI azaltmayı destekler. N1a dahil edilebilmesi hasta seçiminde dikkat ister.

Uygun mikrokarsinomda aktif izlemi klinik seçenek haline getiren temel gözlemsel kanıt hattı; 2025 ATA ile uyumlu okunur.

RAI-dirençli DTC’de sistemik MKI standardını kuran temel faz III.

RAI-R DTC’de onaylı MKI kanıtını kuran erken faz III; güncel pratikte lenvatinib/diğer seçeneklerle birlikte konumlanır.

Önceden MKI almış RAI-R DTC’de sonraki basamak seçeneği.

Moleküler seçilmiş tiroid kanserinde RET inhibitörünü klinik seçenek yaptı; karşılaştırmalı MTC kanıtı LIBRETTO-531’dedir.

Seçilmiş BRAF V600E ATC’de hedefli kombinasyonu klinik seçenek yaptı.

RET-mutant MTC’de seçici RET inhibitörünü karşılaştırmalı olarak öne çıkaran faz III.

İleri MTC’de MKI kanıtını kuran temel çalışma.

İleri MTC’de erken MKI standardı.